ARAOS ROSALIANOS
Os araos levantaron o voo para seguir a Ruta Rosaliana e visitar Bastabales, onde Sara leunos un anaco do famoso poema, logo a Casa Museo en Padrón e o por último o Museo do Pobo Galego.
Parece que dende o ano pasado a este aniñaron máis araos, pois, aínda que houbo un par de fallos de última hora, o número de araos en voo medrou bastante.
Déixovos aquí a información que repartimos na excursión e algunhas das fotos, miñas e de Olga, que fixemos.

Open publication - Free publishing - More biblioteca

CORAZÓN DE TINTA
Cornelia Funke
Un libro que fala de libros. A historia dun encadernador/restaurador de libros (a quen máis adiante coñeceremos como "Lingua de bruxo") e a súa filla. Ambos son auténticos amantes dos libros, aínda que o pai, curiosamente, négase a lerlle en alto, cousa que facía antes e que ela sempre estraña.
Cando o perigo aparece, en forma dun malvado buscador de libros, escapan, buscando esconderse na casa de tía Elinor, outra amante dos libros que leva toda a súa vida adicada a eles.
Pero o perigo segue, e acabarán polos pobos das montañas da Liguria, onde Meggie, a protagonista, coñecerá os misterios que rodean ao seu pai e, tamén, as súas propias habilidades. Claro que todo isto non fai máis que aumentar o perigo no que se atopan...
Cornelia Funke traballou como ilustradora de libros e pronto comezou a escribir para un público novo. Ten escritos máis de corenta libros, traducidos a máis de trinta idiomas, e foi galardoada con numerosos premios internacionais
Algúns dos seus títulos foron levados ao cine, como "El señor de los ladrones" (tes o libro e a peli na biblio, naturalmente), ou a máis recente, "Corazón de tinta". Deste libro lévanse vendidos máis de 6 millóns de exemplares no mundo.
Comproba o que recordas pulsando aquí (se te atreves, claro!!)

LOS GIRASOLES CIEGOS

Alberto Méndez

Catro historias -catro derrotas, como as define o autor- que nos mostran as miserias da España "recién conquistada" pola "Gloriosa Cruzada Nacional" ou a punto de selo. Cunha linguaxe moi coidada, Alberto Méndez nos trae catro historias persoais, con relacións entre si, que reflexan unha situación desesperada e miserable, a da España do final da guerra.

Asistimos ás diferentes reaccións, e sentimentos, dos protagonistas, inmersos na atrocidade e no medo, coa vida pendente duns fíos que non poden manexar. Vemos tamén a claridade da conciencia, os xestos orgullosos dos que se sinten condenados, aínda que non sepan moi ben por que.

Case todo resulta sorprendente neste libro de 2004. O seu autor, Alberto Méndez, tiña 63 anos cando veu publicada esta primeira obra e morre once meses despois, sen apenas saborear o éxito que, logo da súa morte, tería o libro. Durante os primeiros meses, e malia as boas críticas que a novela recibe, as vendas desta fanse case dunha forma clandestina. Algúns comentaristas de radio dan a voz de alerta sobre as calidades de Los girasoles ciegos. O boca a boca termina por convertelo nun libro de referencia obrigada. Como consecuencia, as vendas comezan a dispararse e o libro consegue primeramente varios premios. En vida do seu autor, o Premio Setenil de relatos e posteriormente (xa falecido Alberto Méndez) os importantes Premios da Crítica e Nacional de Narrativa. Pero o máis importante de todo é que Méndez contou cun favor que é o mellor dos premios: a entrega incondicional dos lectores. Case catro anos logo da súa publicación, o libro aínda se segue recomendando en público e en privado e poucos dubidan en saudalo como unha das obras máis importantes publicadas nos últimos tempos. (Herme G.Donis)
Parte das historias, das derrotas, foron levadas ao cine por José Luis Cuerda no ano 2008.

CINE PARA FALAR

Por fin poidemos celebrar a primeira xuntanza deste curso do programa da biblioteca cine para falar. Víñamola retrasando por diversos motivos ata hoxe, que vimos "Billy Elliot".

A experiencia foi moi boa. Da gusto ver a biblioteca con pais e fillos xuntos (ou incluso sen fillos)!! Vimos a película adultos e rapaces xuntos, para logo poder falar, aínda que os máis novos hoxe non falaron moito: os 'maiores' éramos 'maioría'! Seguro que nun par de sesións máis se soltan e opinan de todo, e a ver logo como nos entendemos uns e outros A min é o que máis me apetece.

Este curso xa será difícil volver a repetir a experiencia, porque xa se acerca o fin das clases, pero o próximo ano intentaremos facer unha cada trimestre. Estades todos invitados!

ARAOS POÉTICOS

Veño da reunión do club coa sorpresa aínda nos oídos. Aproveitando, ou coincidindo, coa lectura de "El cartero y Pablo Neruda" (e o visionado da película), asistimos a unha auténtica 'gala poética' . Pero non é que algúns leran poemas escollidos, que si se leron, é que se leron poemas escritos polas propias participantes no club! Poemas dun nivel moito máis que aceptable (por vocabulario, por ritmo...) e, desde logo, moi sentidos. Noraboa as valentes que se atreveron a tanto e sairon triunfantes!
Aquí tedes algúns dos momentos da lectura (pena de batería para máis fotos) e a negra sombra, na versión de Luz, especial para Lucía:

El cartero de Neruda (Ardiente Paciencia)
Antonio Skármeta

Mario Jiménez é un fantasioso adolescente que soña coas actrices que ve proxectadas no cine do pobo de A Caleta, preto de San Antonio, no sur de Chile. Mario leva, ata ese momento, unha vida monótona, mariñeiro á forza, liberado ás veces por falsos resfriados inventados.
Mario decide ir en busca doutro traballo, para non sufrir as olladas inquisitorias do seu pai. Un pequeno cartel nunha oficina de correos, cambiou inesperadamente a súa vida. Comeza a traballar como carteiro, cun único destinatario: o gran poeta chileno Pablo Neruda. Recentemente chegado a Illa Negra.

A partir de aquí asistimos á relación entre Mario,e o autor de “Veinte poemas de amor y una canción desesperada”. O carteiro cos seus bruscos modales, a súa timidez primeiro e a súa impaciencia despois, obriga a Neruda a desvelar a súa faceta máis humana, lonxe do mito do gran poeta. O comezo desta amizade fórxase en compañía da poesía e o poder que reside nela, na construción continua das metáforas, e máis tarde como ferramenta útil para o amor que Mario sente por Beatrice, unha fermosa rapaza que traballa na taberna da aldea para axudar a súa nai, un rocha inamovible coa que Mario deberá enfrontarse co auxilio do poeta.

Unha historia de amor e unha historia de grande amizade entre dous amantes da poesía, cun final irremediable, co nacemento dun novo e terrorífico escenario político que dará paso ao Chile máis sufrinte despois da norte de Allende.

Antonio Skármeta é un escritor chileno, periodista, novelista, autor teatral, guiniosta e director de cine. Como confesa el mesmo no prólogo da obra, a idea da novela xurde logo de permanecer un tempo en Isla Negra, coñecendo á xente que entra e sae da casa do poeta. A historia foi levada ao cine en 1994, polo director Michael Radford, que cambiou o lugar e o momento político de Chile a Italia pero mantendo similitudes na situación final.

SEDA Alessandro Baricco

Seda, publicada en 1996, conta a historia de Hervé Joncour, sombrío personaxe que percorre o mundo en busca dun exótico cargamento: vermes de seda. Viaxa repetidamente a Xapón, daquela completamente aillado de occidente, para adquirir ovos de vermes de seda e así abastecer á industria de Lavilledieu, o seu pobo que, grazas a estas viaxes, despega economicamente. Ata que un día regresa cunha carga aínda máis delicada, o recordo duns ollos que se cruzaron cos seus nun silencio cargado de posibilidades latentes.

Mestura de historia e fábula, relato delicado sobre o amor, dun erotismo contido, Seda está tecido de silencios, de xestos case simbólicos, que recubren unha paixón volcánica.

Alessandro Baricco, novelista, dramaturgo e periodista italiano nado en Turín. Dirixiu un programa de libros e fundou unha escola de técnicas de escritura. Escritor alonxado dos medios de comunicación, apenas concede entrevistas, centrado na busca dun alto nivel de esixencia literaria. Converteuse nun fenómeno literario mundial coa publicación de Seda, levada ao cine no 2007. A película está centrada no aspecto estético, cunha fotografía moi coidada, que intenta transmitir as sensacións da prosa poética do autor da novela.

Engado aquí as curiosidades sobre a seda, aínda que se perde parte da presentación, como os enlaces ou o vídeo da ruta. (Para velo en pantalla completa picade no cadradiño de arriba á dereita. Podedes velo completo no voso correo).